Verwondering

Maandthema Februari 2012

Het thema van deze maand is Verwondering. Ik nodig iedereen van harte uit zijn of haar bijdrage te leveren aan dit thema. Dit kan in de vorm van een verhaal, een belevenis, een gedicht, muziek...of iets heel anders. Je bijdrage kun je mailen naar ArtemisiA, dan zorg ik ervoor dat het op de juiste plek terecht komt. Gebruik je eigen stijl en deel wat je wilt delen over het thema:

Verwondering


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Een wonder

Het was zondag 8 Augustus 2010. Voor het eerst ging ik in Amersfoort naar de kerk. Ik had het al veel te lang uitgesteld maar vond echt dat ik nu moest gaan. Maandag 9 Augustus zou ik namelijk voor het eerst alleen op vakantie gaan sinds ik in een rolstoel ben gekomen. Ik vond dit heel erg eng en zag er dan ook best tegen op. Hoe zou dat gaan met een rolstoel het vliegtuig in? Zouden de andere jongeren van de groepsreis aardig zijn? Zou ik een leuke kamergenoot krijgen? Maar nog belangrijker was hoe zou mijn lichaam zich tijdens het vliegen houden?

De mis was erg mooi en raakte me tot in het diepst van mijn hart. Het ging erover dat we allemaal bijzonder waren en dat we precies goed zijn zoals we zijn. God is altijd in de buurt en je bent nooit alleen. Deze woorden zijn natuurlijk wel vaker langs gekomen maar kwamen nu op een bijzonder goed moment.

Ik kende nog niemand in de kerk en dus kende ook niemand mij. Niemand wist wat er met mij aan de hand was lichamelijk gezien, maar ook niet dat ik op vakantie ging en er tegen op zag. Dat hield ik namelijk liever voor mij alleen.

En toen kwam het moment dat er een wonder gebeurde. Ik noem haar een engel. Een vrouw kwam op me af met tranen in haar ogen. Ze had een ketting om met een bedel van Maria. Ze vertelde me erg emotioneel wat die bedel voor haar betekende, maar dat ze hem niet kon houden. Op de achterkant stond God beschermt je. Ze wist niet waarom, maar had sterk het gevoel dat ze deze aan mij moest geven omdat ik hem nodig zou hebben.

Hoe kon ik dit aannemen? Het was kennelijk een belangrijk bezit van iemand die ik niet kende. Wie was ik om dit bod te accepteren? Ze bleef aandringen dat ik het bod moest accepteren. Voor ik het wist had ik de ketting om en was de vrouw verdwenen.

Ik dacht dat ik hem kreeg omdat ik zo tegen de vakantie opzag. Wat niemand vooraf had kunnen voorspellen gebeurde. In de nacht van maandag op dinsdag overleed mijn vader. Mijn wereld stortte in en er moest van alles geregeld worden om terug naar Nederland te kunnen.  De ketting herinnerde me, dat ik niet alleen was. Het gaf me de juiste steun op het juiste moment.

Deze gebeurtenis is voor mij zo bijzonder geweest. Dat ik op het juiste moment de juiste hulp kreeg was echt bijzonder. Een wonder als je het mij vraagt! 




Verwondert u zich nog wel eens?
Uw antwoord op deze vraag zal ongetwijfeld een volmondig JA zijn. Immers, als u zich niet verwondert over iets, los van de vraag wat dat zou moeten zijn, dan valt dat niet op. U verwondert u niet omdat het gewoon is geworden om te eten, te wandelen of een blog te schrijven.

In de mindfulnesstraining leren we ons weer te verwonderen over die ogenschijnlijk ‘gewone’ dingen. Omdat het gewoon worden van dingen leidt tot het vormen van gewoontes. Gewoontes die, het woord zegt al, gewoonlijk, dus te pas en te onpasworden gebruikt. Gewoontes leiden tot verstarring. Verstarring is wat mij betreft een synomiem van onvrijheid.

Op internet vond ik een werkelijk hilarisch filmpje vol knappe trucs van alledaagse dingen. Dingen waar niemand van ons zich waarschijnlijk meer over verwonderd. Alledaagse handelingen, virtuoos uitgevoerd, met de meest niet-verwonderde houding die je je maar kunt voorstellen.

Ronald de Caluwé op leef.inaandacht.nl





Verwondering is het leidende thema in de communicatiestrategie van Natuurmonumenten... ;-)

Ron Adelaar via Twitter


Je hoeft alleen maar naar al die mooie winterfoto's op FB te kijken om je eindeloos te verwonderen (en natuurlijk "live" buiten)
Ingrid van Wijk-Bronsema via Facebook


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen